[blockstart:500]
<font:$local$\fonts\fonthead16bld.fnt>
Flavius Konstantyn: Narodziny Legionisty
<font:\fonts\font12.fnt> W roku 375 naszej ery, w rzymskim mieście Aquincum, górującym nad ziemiami Panonii (dzisiejszy Budapeszt), rozległ się pierwszy krzyk nowonarodzonego dziecka. Flavius Konstantyn, tak nazwano niemowlę, któremu pisane było stać się jednym z najwierniejszych synów Imperium.

Jego ojcem był Flavius ​​Valerius Severianus, surowy i sprawiedliwy dowódca oddziału (ala) Sarmackich jeźdźców, którego blizny kryły historie niezliczonych bitew na naddunajskiej granicy. Severianus poświęcił swoje życie obronie Rzymu przed najazdami barbarzyńców, stawiając obowiązek ponad wszystko.

Aurelia Marina, matka Konstantyna, pochodziła ze szlachetnego rodu zromanizowanych Panonijczyków. Kobieta wykształcona i mądra, uczyła syna łaciny, greki i historii Rzymu, zaszczepiła w nim miłość do kultury i sztuki. Aurelia marzyła, by Flavius stał się nie tylko dzielnym wojownikiem, ale również oświeconym obywatelem Imperium. Flavius dorastał chłonąc ducha wojownika swojego ojca i wykształcenie matki. Od dziecka słyszał opowieści o chwalebnych czynach rzymskich legionów i marzył, by pewnego dnia dołączyć do ich szeregów i służyć Rzymowi wiernie i prawdziwie. Jego serce należało do Imperium i był gotów oddać za nie wszystko, nawet swoje życie.

[blockend:500]

[blockstart:501] Od najmłodszych lat Flavius dorastał w atmosferze wojskowej dyscypliny i opowieści o bohaterskich czynach. W przeciwieństwie do innych dzieci, nie bardzo interesował się zabawą drewnianymi żołnierzykami. Wolał słuchać opowieści ojca o bitwach z barbarzyńcami, trudnych kampaniach i lojalności wobec Rzymu.

Marina, zauważywszy wczesne zainteresowanie syna sprawami wojskowymi, zaczęła opowiadać mu o wielkich rzymskich generałach, takich jak Scypion Afrykański i Juliusz Cezar, których czyny były chwalone przez wieki. Czytała mu fragmenty Eneidy Wergiliusza i Historii Rzymu Tytusa Liwiusza, aby zaszczepić w nim miłość do kultury i historii.

Pierwsze słowa Flaviusa to nie “mama” czy “tata”, ale “legionista”. Już w wieku trzech lat biegał po domu z drewnianym mieczem, krzycząc: “Rzym! Chwała!”. Powtarzał ruchy ojca podczas treningów, starał się naśladować jego głos i postawę. Severian, widząc taką gorliwość syna, nie mógł powstrzymać uśmiechu, ale zawsze przypominał mu, że prawdziwy wojownik powinien być nie tylko silny, ale także mądry i sprawiedliwy.

“Nie możesz być tylko dobrym wojownikiem, Konstantynie,” mówił Severian, sadzając syna na kolanach. “Musisz być godnym obywatelem Rzymu. Pamiętaj o prawach, szanuj starszych, chroń słabych. Tylko wtedy możesz stać się prawdziwym legionistą, z którego będę dumny.”

Marina dodała:

“I pamiętaj, mój synu, siła bez mądrości jest niczym. Czytaj książki, studiuj historię, poznawaj świat. Wiedza to broń, która pomoże ci zwyciężać nie tylko w bitwie, ale także w życiu.”

Mały Flavius, słuchając uważnie rodziców, kiwał głową i ściskał swój drewniany miecz. W jego oczach płonął ogień determinacji. Zostanie legionistą, jak jego ojciec. Będzie lojalny wobec Rzymu do końca.

“Będę legionistą, jak ty, tato!” powiedział dumnie. “Będę bronił Rzymu! Będę najlepszym legionistą!”

Severian objął syna i uśmiechnął się. Widział we Flaviusie nie tylko kontynuację swojego rodu, ale także nadzieję na przyszłość Rzymu. Wierzył, że jego syn może stać się tym, o czym on sam zawsze marzył - prawdziwym bohaterem Imperium.
[blockend:501]

[blockstart:502]
Flavius dorastał w ten sposób, rok po roku chłonąc ducha wiejskiej wolności. Życie w posiadłości otoczonej polami i lasami, z dala od hałaśliwego i zatłoczonego Aquincum, dawało mu poczucie swobody, które cenił ponad wszystko. Zgiełk miasta i surowe prawa nigdy go nie pociągały – ciągnęło go do przestrzeni, do natury, do przygód.

Jednak pomimo umiłowania wiejskiego życia, Flavius nie był sam. Często odwiedzali go z Aquincum dwaj lojalni przyjaciele, z którymi dzielił swoje myśli i marzenia nad cichym stawem, który stał się ich ulubionym miejscem spotkań.

Markiem Agrippa: Syn dowódcy oddziału (ala), przyjaciel i towarzysz Severiana. Markiem był wysokim i silnym młodzieńcem, o silnym charakterze i poczuciu obowiązku odziedziczonym po ojcu. Dzielił pasję Flaviusa do spraw wojskowych i marzył o karierze w legionie. Jego pragmatyczny umysł i roztropność często pomagały Flaviusowi spojrzeć na sprawy z innej perspektywy.

Publius Cornelius Scipio: Potomek szlachetnego, arystokratycznego rodu z Aquincum, Publius był wyrafinowanym i wykształconym młodzieńcem, zafascynowanym filozofią, poezją i polityką. Miał bystry umysł i umiejętność przekonywania, ale pomimo swojego pochodzenia, nie był arogancki ani snobistyczny. Jego przyjaźń z Flaviusem i Marcusem była dla niego cenniejsza niż jakiekolwiek tytuły czy bogactwo.

Nad stawem, w cieniu starych wierzb, spędzali długie godziny dyskutując o wszystkim pod słońcem: od polityki w Rzymie po taktykę bitewną, od filozofii Platona po poezję Wergiliusza. Flavius opowiadał o swoich marzeniach o wojskowej chwale, Markiem o swoich planach służby w legionie, a Publius o pragnieniu zmienienia świata na lepsze za pomocą mądrych praw i sprawiedliwych rządów.

To były lata wolności, przyjaźni i nadziei. Żaden z nich nie podejrzewał, jakie próby i tragedie czekają ich w przyszłości i jak bardzo okrutny wiatr historii odmieni ich życie. Ale nad stawem, w kręgu lojalnych przyjaciół, czuli się silni i niezwyciężeni, gotowi na wszelkie wyzwania, jakie rzuci im los.
[blockend:502]

[blockstart:503]
Słońce zachodziło, malując wodę stawu złotymi odcieniami. Flavius, Markiem i Publius siedzieli na kamieniach, pogrążeni w rozmowie. W powietrzu unosił się zapach świeżej trawy i zbliżający się chłód wieczoru.

Flavius: Słuchajcie, przyjaciele. Dziś mój ojciec opowiedział mi o nowej broni, którą planują wprowadzić do legionu – katapultach. Mówi, że są zdolne niszczyć fortyfikacje wroga, jakby były z gliny!

Markiem: (Entuzjastycznie) Katapulty to potęga! Prawdziwe ucieleśnienie wojskowej technologii! Wyobrażam sobie, jak będziemy nimi dowodzić w bitwie! Nie mogę się doczekać, kiedy wstąpię do służby. Chcę pójść w ślady ojca – on jest prawdziwym bohaterem!

Flavius: Ja też. Legion to moje przeznaczenie. Chcę być wojownikiem jak mój ojciec. Lojalnym wobec Rzymu do końca.

Publius: (Z lekką ironią) Doskonale, moi przyjaciele. Widzę, że sprawy wojskowe pociągają was bardziej niż filozofia i poezja. Ale wciąż wydaje mi się, że życie tutaj, w posiadłości, blisko natury, jest o wiele bardziej atrakcyjne niż brudne baraki i pola bitewne. Tutaj, gdzie można cieszyć się pięknem, ciszą…

Markiem: (Kiwając głową) Tak, Publiuszu, masz rację. Życie tutaj jest dobre. Świeże powietrze, wolność, możliwość podziwiania piękna natury… Jest lepiej niż w dusznych miastach i dworskich intrygach.

Flavius: Wolność jest dobra, ale wolność bez ochrony jest niczym. Rzym jest wielką potęgą, ale ciągle zagrażają mu barbarzyńcy. Ktoś musi bronić Imperium. Chcę być jednym z tych, którzy stoją na straży.

Publius: (Wzdychając) Rozumiem, rozumiem. Obowiązek, honor… Ale wydaje mi się, że o wiele więcej dobra można zdziałać rządząc miastem, tworząc prawa, poprawiając życie ludzi. Tam jest prawdziwa walka – w walce o sprawiedliwość, o dobrobyt.

Markiem: (Wstając) Ale sprawiedliwości nie da się zbudować tylko słowami, Publiuszu. Czasami potrzeba siły, żeby jej bronić. A miecz jest czasami najskuteczniejszą bronią.

Flavius: (Uśmiechając się) I ty, Publiuszu, przyjdź do naszego legionu! Obiecuję ci, spodoba ci się. Nauczymy cię szermierki, rzucania oszczepami, życia na świeżym powietrzu. I sam zobaczysz, że prawdziwe piękno jest nie tylko w zachodzie słońca, ale także w blasku stali w bitwie.

Publius: (Śmiejąc się) Obawiam się, że nie jestem wystarczająco odważny. Ale z przyjemnością będę was wspierał w waszych dążeniach. Kto wie, może pewnego dnia, kiedy wrócicie zwycięscy, będę mógł powitać was przemówieniami w Senacie!

Przyjaciele wymienili uśmiechy, każdy ze swoimi marzeniami i planami na przyszłość. Ale w tamtej chwili, nad cichym stawem, czuli się nierozłączni, związani przyjaźnią i wspólnymi ideałami. Nie wiedzieli jeszcze, że los przygotował dla nich różne ścieżki, ale wierzyli, że pomimo wszystko ich przyjaźń pozostanie mocna jak stal…
[blockend:503]

[blockstart:504]
Tak Flavius Konstantyn dorastał, aż osiągnął pełnoletność. Niedługo potem zmarł jego ojciec, a Flavius Konstantyn wraz z wiernym towarzyszem Marcusem wstąpili do słynnego legionu “Legio VIII Augusta Gemina Pia Fidelis”. Jednak pewnego dnia w Aquincum ogłoszono alarmowy pobór wojsk i tam właśnie poprowadzi go los…


[blockend:504]

[blockstart:505]
Aquintum, gigantyczne miasto i stolica Panonii, ale muszę udać się do cytadeli
[blockend:505]

[blockstart:506]
Legion „Legio I Noricorum Pia Fidelis” stał już w pełnym rynsztunku w centrum cytadeli, dokąd zmierzają i co się dzieje, podszedłem do moich przyjaciół
[blockend:506]

[blockstart:507]
W centrum głównego budynku cytadeli stał... Czy to naprawdę mógł być sam Lucjusz Aureliusz Kotta, Legat Augusti pro praetore? On sam przybył tutaj, do Aquincum, ale dlaczego? A potem przemówił:

- Przeklęci Sarmaci! Dokonali najazdu na Górną Panonię i zmierzają w kierunku Carnuntum! To miasto jest dla nas ważne! Mamy obowiązek go chronić. Biorąc pod uwagę, że Mediolanum jest obecnie oblężone, nie oczekuje się żadnych posiłków z innych prowincji. W związku z tym z Aquincum zostaną przeniesione dwa główne legiony: Legio I Noricorum Pia Fidelis i Legio VIII Augusta Gemina Pia Fidelis. Pierwszy na trasę wyruszy Legio I Noricorum Pia Fidelis, a dzień później Legio VIII Augusta Gemina Pia Fidelis. Za Rzym! Do przodu! Walczmy z tymi żałosnymi barbarzyńcami!

Wśród legionów rozległ się okrzyk rozpoczynający kampanię na rzecz Rzymu!


[blockend:507]

[blockstart:508]
- Czy naprawdę poprowadzimy legion do naszej pierwszej prawdziwej bitwy, Marku? – zapytałem.

Publiusz powiedział z troską w głosie:

- No cóż, życzę wam powodzenia, przyjaciele. Mam nadzieję, że ochronisz Carnuntum i nie pozwolisz, aby Sarmaci narazili moje życie na niebezpieczeństwo.

- Wątpisz w nas? – wykrzyknął Marek. – W okamgnieniu przepędzimy tych barbarzyńców i zaniesiemy wieści o zwycięstwie nie tylko do Panonii, ale i do samego Rzymu!


[blockend:508]

[blockstart:509]
I tak, pożegnawszy się następnego dnia z rodziną, przybyłem do cytadeli, skąd mieliśmy wyruszyć...


[blockend:509]

[blockstart:510]
No cóż! Za RZYM! Do przodu!

[blockend:510]

[blockstart:511]
A teraz czekała nas długa droga...


[blockend:511]

[blockstart:512]
I tak po obronie Carnuntum i Aquintum Flawiusz Konstantyn udał się na pomoc do Mediolanu


[blockend:512]

[blockstart:513]
I tak po odbudowie Savony, decyzją soboru w Mediolanie, cesarz Honoriusz udał się do Rawenny, dokąd i ja muszę się udać

[blockend:513]

[blockstart:514]
I tak Rawenna była chroniona, a sam cesarz Honoriusz zapragnął zobaczyć Flawiusza Konstantyna w Rzymie, aby wręczyć mu nagrode...


[blockend:514]

[blockstart:515]



[blockend:515]

[blockstart:516]



[blockend:516]



[blockstart:517]
[blockend:517]

[blockstart:518]


[blockend:518]

[blockstart:519]


[blockend:519]

[blockstart:520]


[blockend:520]

